ชีวิตครูบนดอย หอบข้าว-ลุยโคลน ยอมทำทุกอย่างเพื่อนักเรียน

วันนี้เราขอนำเสนอเรื่องราวสุดซึ้งและประทับใจ หลังได้มีการเปิดเผยเรื่องราวของชีวิตครูดอย กว่าจะเดินทางไปถึงโรงเรียนแต่ก็ไม่ขอย่อท้อเพื่อเด็กได้เรียนหนังสือยอมทำทุกอย่าง

หลายช่วงของการเดินทางเป็นร่องลึกและมีคนทำให้รถจักรยานยนต์ไม่สามารถขับขี่ผ่านไปได้ รถจักรยานยนต์ของครูติดหล่มโคลน และส่งผลกระทบต่อการเดินทางเข้าออกของครูดอยเป็นอย่างมากที่ต้องใช้เส้นทางขึ้นไปโรงเรียนที่อยู่บนที่สูงและเป็นถิ่นทุรกันดาร

ทำให้ครูอาสาและคนที่สอบได้ต่างพากันถอดใจ และพากันลาออกพื้นที่ยังหลงเหลืออยู่ ต้องอาศัยความมุ่งมั่นและตั้งใจในการทำหน้าที่ของครูในการให้ความรู้กับเด็กบนดอย จะมีสักกี่คนที่ยอมลำบากเพื่อคนอื่นอาจจะพบได้ไม่บ่อยนัก ที่ใครสักคนจะยอมทิ้งความสุขสบายในเมืองและผ่านตัวเข้าสู่ในพื้นที่ห่างไกลความเจริญ

แต่ ครูอ๋อ ปุญญพัฒน์ วนาสินสมบูรณ์ คือหนึ่งในไม่กี่คนที่ยอมทุ่มเทเพื่อคนอื่นด้วยหัวใจนักสู้อย่างแท้จริง สองมือแบบกระสอบอาหารด้วยสภาพเส้นทางที่เต็มไปด้วยโคลนตลอดสาย จึงทำให้การเดินทางของเขาเป็นไปอย่างความทุลักทุเลมีเพียงมอเตอร์ไซค์คันเก่าที่จะพาเขาไปสู่จุดมุ่งหมายเท่านั้u

ถึงแม้ว่ารถครูอ๋อจะติดหลุ่มโคลนเดินทางต่อไปไม่ไหว แต่เขาก็ไม่หวั่นพยายามดั้นด้นเดินทางไปให้ได้ เพราะเขาแบกความหวังของเด็ก ๆ ขึ้นไปด้วยกระสอบปุ๋ย 2 ใบเพื่อนำอาหารกลางวันไปให้เด็กเหล่านั้น

ครูอ๋อ ปุญญพัฒน์ วนาสินสมบูรณ์ โพสต์ภาพขณะที่เขากำลังสิ่งที่เรียกว่าอาหารกลางวันไปให้เด็กนักเรียนที่อยู่บนพื้นที่ห่างไกลความเจริญ ในจังหวัดแม่ฮ่องสอน

ครูหนุ่มวัยใกล้ 30 ปีที่จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย คณะครุศาสตร์ ผู้ขออยู่เบื้องหลังความกินอิ่มนอนหลับ และเป็นผู้มอบความหวังของโรงเรียนปางตองประชาสวรรค์ อำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน

และเป็นมาตรฐานแม่พิมพ์ผู้เสียสละที่ทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจเพื่อลูกศิษย์บนยอดดอย หน้าที่ความรับผิดชอบก็เป็นส่วนหนึ่งของความเป็นครู ผมจะไม่ทำก็ได้แต่ผมสงสารเด็ก ๆ กลัวว่าเขาจะไม่มีอะไรกินทุกวันอาทิตย์ผมจะต้องขนอาหารขึ้นไปบนดอย ซื้อไก่ ซื้อหมู ซื้อผัก

เพราะต้องการให้เด็กได้กินและให้ได้รับคุณค่าทางโภชนาการอาหาร อย่างเต็มที่เพื่อการเจริญเติบโตที่ดี นอกจากนี้ยังต้องซื้อน้ำแข็งขึ้นไปด้วยเพื่อต้องตุนอาหารไม่ให้เนื้อสัตว์เกิดอาการเน่าเสีย

โรงเรียนแห่งนี้ไม่เพียงแต่ความลำบากเรื่องการเลี้ยงอาหารกลางวันเท่านั้u ไฟฟ้าภายในหมู่บ้านก็เข้าไม่ถึงจะใช้ได้ก็ต่อเมื่อจากแผงโซล่าเซลล์เท่านั้u ส่วนน้ำดื่มน้ำใช้ก็เป็นน้ำจากประปาภูเขาเด็ก ๆ จะดื่มน้ำจากน้ำก๊อกสวนน้ำฝนจะได้ดื่มบ้างเป็นบางครั้ง

โรงเรียนปางตองประชาสรรค์ เนื่องจากเป็นพื้นที่ชุมชนขนาดเล็กหรือว่าเป็นหย่อมหมู่บ้าน และไม่สามารถจะตั้งหมู่บ้านได้เพราะจำนวนประชากรไม่ถึง 120 คนโรงเรียนแห่งนี้มีจำนวนนักเรียนเพียง 31 คนเท่านั้u ซึ่งเป็นโรงเรียนที่อยู่ห่างไกลในเขตพื้นที่ของจังหวัดแม่ฮ่องสอน

ที่มา: taibann