สองผัวเมียใจนักสู้ ไม่เคยอายแม้โดนดูถูก

เชื่อว่าหลายๆ คนคงเจอกับการที่เคยโดนคำสบประมาท คนอื่นดูถูกไว้ เรื่องที่พ่อแม่คงไม่มีปัญญาส่งลูกเรียนจบปริญญา จะเอาเงินที่ไหนไปเรียน แต่ด้วยความมุมานะของพ่อแม่ แม้ว่าจะเปิดแค่ร้านส้มตำก็ส่งลูกเรียนจนจบปริญญาได้เช่นกัน

พ่อแม่บๅงคนเรียนจบแค่ ป.4 แต่สๅมๅรถส่งลูกสองสามคนให้เรียนจบปริญญๅตรีได้ด้วยความรักและพลังของคำว่ๅ พ่อ แม่ พวกเขๅสองคนทำทุกอย่างได้เพื่อลูกจริงๆ บุญคุณนี้ต่อให้เอๅอะไรมๅเทียบทั้งโลกเราก็ไม่สามารถที่จะตอบแทนได้หมดเลย เพราะสิ่งแรกที่พ่อแม่ให้เราคือการให้ชีวิต ให้เราได้เกิดมาเป็นคนนั้น นับว่าประเสริฐที่สุดแล้ว

ความรักของพ่อแม่คือ อยๅกเห็นลูกมีควๅมสุข และอยๅกทำให้ลูกเป็นสุข แล้วก็มีความสุขเมื่อเห็นลูกเป็นสุข เมื่ออยๅกเห็นลูกมีความสุข พ่อแม่ก็พยๅยามทำทุกอย่ๅงให้ลูกมีความสุข วิธีสำคัญอย่ๅงหนึ่งที่จะทำให้ลูกมีควๅมสุข ก็คือการให้แก่ลูก เพราะฉะนั้น พ่อแม่ก็จะมีความสุขในการให้แก่ลูก เพราะการให้นั้นเป็นการทำให้ลูกมีความสุข

ร้านส้มตำเจ๊พิญ เปิดขายตั่งแต่เวลา O9.3O น.จนถึงของหมด (ไม่มีวันหยุด) 2สามีภรร ย า ขายบนรถสามล้อพ่วง ขายมานานกว่า 1O ปี จะขี่รถจักร ย า นยนต์พ่วงเร่ขายบริเวณหน้าโรงงาu วัดสว่างอารมณ์ และอีกหลายที่ใกล้เคียงคลองใหม่ สามพราน

เจ้าของร้าน นางพิญญา เริญไทสง อายุ47 เล่าให้ฟังว่า เมื่อก่อนทำงาuโรงงาuและสามีวิ่งรถส่งของ คิดว่ามีฝีมือในการทำ อ า ห า ร อีสาน จึงต่อรถจักร ย า นยนต์พ่วงข้างทำเป็นร้านขายส้มตำและไก่ย่าง มานานกว่า 1O ปี

ตอนนี้ขายส้มตำส่งลูกเรียนจบปริญญาทั้งสองคนแล้ว แต่ก็ยังขายส้มตำอยู่เพราะไม่อ ย า กจะอยู่เฉยๆ เมนูที่ร้าน ตำปูไทย, ตำปูไทยไข่เค็ม, ตำป่า, ตำหอยดอง, ตำปูปลาร้า, ซุปหน่อไม้, น้ำตกหมู, ลาบหมู, ไก่ย่าง, ข้าวเหนียว ฯลฯ ร า ค า เริ่มต้น 35 บาท

นางพิญญา เริญไทสง บอกว่า ตนเองเรียนมาน้อยพอเติบโตมาก็ต้องมาทำงาuเป็นลูกจ้างตามโรงงาuต่างๆในจังหวัดนครปฐม มาหลายปี พอมีครอบครัวทำงาuทั้งได้เงินเดือนมาก็ไม่พอใช้ต้องประหยัดอดออมพอมีลูก 2 คนยิ่งต้องประหยัดสุดๆจึงได้คุยกันว่าออกจากงาuประจำมาขายของกันดีกว่า

ก็มีรถจักร ย า นยนต์อยู่คันหนึ่งจึงได้นำเอารถไปต่อเป็นรถพ่วงข้าง มาขายส้มตำตามหน้าโรงงาuบ้างที่วัดบ้าง ส่งลูกเรียนแต่เส้นทางก็ไม่ได้โรยด้วยดอกกุหลาบเท่าไรนัก ก็ต้องอดมื้อกินมื้อเหมือนกันเนื่องจากว่าลูกยังเล็กและเรียนหนังสือด้วย

แต่ก็ต้องอดทนพอลูกชายทั้ง2คนๆโตเรียนจบปริญญาตรีก็ไปสอบได้เป็นครูและลูกชายคนเล็กก็เรียนจบปริญญาตรีเช่นกันและก็ได้ไปสอบติดตำรวจนายสิบได้รับราชการทั้ง2คน ก็ต้องถึอว่าโชคดีที่ลูกทั้ง2คนได้ดิบได้ดี

เห็นไหมคะว่า ความทุ่มเทและแรงบันดาลใจที่จะให้ลูกนั้นได้ดี และไม่ต้องมาเป็นพ่อค้าแม่ค้า ตากแดดตากลม ตกระกำลำบากเหมือนพวกเขา พ่อแม่ ยินดีที่จะเหนื่อยเพื่อให้ลูกนั้นมีอนาคตที่ดี อ่านเรื่องนี้แล้วทำให้คิดได้

นานเท่าไหร่แล้วที่เราใช้เวลาอยู่แต่กับเพื่อนและคนรัก โดยที่เราก็คิดมาตลอดว่า เราก็จะอยู่กับพ่อแม่เหมือนกันแต่ค่อยอยู่ด้วยภายหลังก็ได้ เราคิดแบบนี้มาทุกวัน จนพ่อแม่ก็เริ่มแก่ลง ทุกวัน..ทุกวัน เพียงแต่เราดูไม่ออก สุดท้ายแล้ว เมื่อเราถูกทิ้ง คนที่ยังอยู่กับเราตั้งแต่เริ่มจนจบก็คือพ่อแม่ เขาไม่เคยบอกเราว่ารักเราเพราะอะไร และเขาก็ไม่เคยบอกเลิกเราเช่นกัน